آیدا

یادم نمی‌آید در کدام وبلاگ دیدم که عنوان مطلبش را چند کلمهء اون همان متن گذاشته بود، به هر حال من تصمیم گرفتم از این حرکت شخص مورد نظر تقلید کنم.

امروز رفته‌بودم سینمای پارک ملت برای دیدن فیلم زندگی با چشمان بسته٬ اگر فیلم را ندیده‌اید یا قصد دارید ببینید ادامهء متن را نخوانید٬ فیلم قشنگی بود٬ در داستانش غرق می‌شوید ولی در انتها چنان شوکی به شما وارد می‌شود که نمی‌توانید از جایتان بلند شوید. من که همانجا نشستم و گریه کردم. البته اوضاعم این روز‌ها چندان مساعد نیست.

برگشتن هم کمی در خیابان ولی‌عصر پیاده‌روی کردم. به نظرم قسمتی از بهشت باید شبیه خیابان ولی‌عصر باشد٬پر از چنارهای بلند و کهن‌سال و جوب کوچکی در کنارش...معرکه است.آمدم کمی‌ هم با خودم فکر کنم ولی اینقدر از این شاخه به آن شاخه پریدم در ذهنم که نشد

همین

نظرات ()