آیدا

(بدون عنوان)

آیدا — Sun, 08 Apr 2012 19:15:51 GMT

گاهی دلم می‌خواهد کسی باشد که بنشیند و به تمام حرف‌هایم گوش بدهد٬منظورم این است که واقعا گوش بدهد٬ وگرنه هر موجود بی‌جانی می‌تواند ساعت‌ها بدون هیچ سخنی کنار من بنشیند و مثلا به حرف‌هایم گوش دهد.

خودم در زندگی زیاد به حرف‌های دیگران گوش‌ داده‌ام( یا حداقل این طور فکر می‌کنم!). دوست‌هایم بیشتر هنگامی که سختی ای در زندگی‌شان داشته باشند دلشان می‌خواهند که حرف بزنند و درد دل کنند.

تازگی‌ها اینقدر افکار عجیب و غریب داشته ام که فکر می‌کنم یکی از غیرعادی ترین آدم‌ها روی کرهء زمین هستم. دلم می خواهد بدانم مردم عادی چه‌طور فکر می‌کنند.

من می‌ترسم که با آدم‌ها حرف یزنم٬ یا نمی‌خواهم٬ یا چیزی درونم نمی‌خواهد. با خودم می‌گویم مردم یا دوستانم چه علاقه‌ای به شنیدن حرف‌های من دارند؟ یا مگر مشکل‌های خودشان کم است که بخواهند به مشکل‌های من گوش بدهند؟

من آن‌قدر پول ندارم که هر بار که داشتم از حرف لبریز می‌شدم بروم پیش روانشناس یا مشاور یا هر موجود دیگری که به حرف‌های من گوش بدهد. اگر هم داشتم آن موجود نمی‌خواست به حرف‌های من راجع به این که دیروز در سینما چه اتفاقی افتاد با نظرم راجع به آخرین کتابی که خواندم چه بود را گوش بدهد.

من حتی چند روز با خودم کلنجار رفتم که این چند خط را اینجا بنویسم٬ آدم‌های زیادی اینجا را نمی‌خوانند ولی من حتی از نوشتن حرف‌هایم در وبلاگ خودم می‌ترسم.

من یکی از این روزها از حرف می‌ترکم

(بدون عنوان)

آیدا — Tue, 03 Apr 2012 16:39:19 GMT

اسم آدم ریحانه باشد و کسی به آدم بگوید ریحان...

(بدون عنوان)

آیدا — Sun, 04 Mar 2012 19:38:21 GMT

دوست عزیزم٬

این روزها برای تو شاید بهترین روزهای زندگیت باشد٬ به کسی که دوستش داشتی رسیدی و هر بار که می‌بینمت خوشحالی از چشمهایت می‌بارد٬

باید برایت خوشحال باشم٬ شاید هم باشم ولی کنار این خوشحالی غمی هست که آن‌قدر آزارم می‌دهد که خوشحالی مجالی برای خودنمایی در برابرش ندارد.

این روزها هرکدام از دوست‌های تو یا دوست‌های مشترکمان من را می‌بینند به من برای ازدواج تو تبریک می‌گویند٬نمی‌دانستم بقیه هم عمق دوستی ما را درک می کنند. هر کدام از این تبریک‌ها برای من یاد آور یک چیز است : تو داری می‌روی

عزیزم می‌توانم تا روز رفتن تو برای نبودنت گریه کنم٬ لباس مشکی بپوشم برای اینکه دیگر نخواهی بود٬ این روزها برای من خیلی خیلی سخت می‌گذرند٬ دلم می‌خواهد تو را نبینم یا کمتر ببینم شاید یادم برود که تو هم بوده‌ای٬ نمی‌شود٬ نمی توانم

دلم می‌خواهد جایگزینی برایت پیدا کنم٬ کسی که مثل تو باشد٬ کسی که کنارش آن‌ظوری باشم که با تو هستم٬ بین دوست‌هایم کسی نیست...یاد می‌آید که چه‌قدر دلم می‌خواست با تو دوست باشم٬ برای این دوستی تلاش کردم

امروز از من پرسیدی می‌خوای نرم؟ معلوم است که نمی‌خواهم و می خواهم

نمی‌خواهم تو را از کسی که دوستش داری جدا کنم٬

نمی‌خواهم بهترین دوستم برود

نمی‌خواهم بفهمی که چه‌قدر ناراحتم٬ نمی‌خواهم شادی این‌ روزهایت را به هر دلیلی کمرنگ کنم ولی نمی‌توانم وقتی می‌بینمت بغض نکنم٬ نمی‌توانم به رفتنت فکر نکنم.

دوست خوبم

نمی‌دانی چه قدر دلم می خواست که تو کسی باشی که برای اولین بار چیزهایی را از زندگی من می‌شنوی٬همان‌طور که من اولین کسی بودم که خبرهای خوبت را به او می گفتی

نمی‌دانی چه‌قدر دلم می‌خواهد باشی...

دلتنگیم برایت تمامی ندارد...

(بدون عنوان)

آیدا — Tue, 28 Feb 2012 18:14:18 GMT

سخت این است که در شادی دیگری ندانی که چه‌طور رفتار کنی چون دلیل شادی برای عزیزانت برای تو منجر به از دست دادن چیزهای ارزشمند زندگی‌ات می‌شود...

آدم‌‌ها

آیدا — Thu, 23 Feb 2012 19:32:28 GMT

بله

من امروز طی یک حساب و کتابی که با خودم داشتم متوجه شدم که تا سال آینده این موقع سه الی چهار نفر از آدم‌هایی که این روز‌ها باهاشون رفت و آمد دارم باقی موندن.

احساسی که در این لحظه دارم کم و بیش شبیه همون ترسی هست که بچگی از گم شدن داشتم.آدم‌ها تو زندگی هر کسی میان و میرن٬ ولی فکر می‌کنم این تعداد رفتن٬خصوصا وقتی هیچ فرد جدیدی قرار نیست اضافه بشه٬ تحملش برام سخته.

اینقدر ترسیدم!

حتی به این فکر می‌کنم که به خاطر این که موقع رفتنشون خداحافظی برام سخت نباشه کم کم این آدم‌ها رو کمرنگ کنم تو زندگیم...

ولی همینم بی نهایت برام سخته

کیمیاگر

آیدا — Mon, 20 Feb 2012 18:08:28 GMT

کتاب کیمیاگر را خواندم برای بار نمی‌دانم چندم...دلم یک افسانهء شخصی می‌خواهد٬شبیه همانی که چوپان در آن کتاب داشت...دلم می‌خواهد که چیزی را بخواهم٬خسته شدم از زندگی بی هدف...

(بدون عنوان)

آیدا — Wed, 25 Jan 2012 21:30:42 GMT

کاش می‌شد یک بار برای همیشه نباشم...

که چه بشود؟

آیدا — Sun, 25 Dec 2011 09:19:28 GMT

یک که چه بشود بزرگ در ذهنم ظاهر شده که هرگونه تلاش من برای نادیده گرفتنش کاری بیهوده است.

می‌روم دانشگاه٬ نزدیک دانشگاه یک ون به همرا ارشاد کنندگانی است که انسان‌ها را له می کنند. عزت آدم‌ها را می‌کشند٬ هر بار که می‌بینمش٬ هر بار که عزتی می‌میرد دلم می‌خواهد مراسم سوگواری برایش برگزار کنم٬ولی نمی‌شود٬ نمی‌توانم. به خودم می‌گویم غصه نخور آیدا٬ می‌رویم٬ می‌رویم جایی که این‌طور نباشد٬ که راحت باشیم٬ ناگهان که چه بشود یادش می‌افتد که به وظیفه‌اش عمل کند٬ خودش را نشان می‌دهد و دلایلی می‌آورد که من را منصرف می‌کند.

رشته‌ام را دوست ندارم٬ هربار می‌خواهم راجع به رشته‌ای دیگر فکر کنم که شاید به آن علاقه داشته باشم٬که چه بشود اجازه نمی‌دهد٬ رشته‌ات را عوض کنی که چه بشود؟ باید کلی زحمت بکشی٬ مگر چه‌قدر می‌خواهی عمر کنی؟ آخرش که چه؟

که چه بشود البته پیشنهادی هم برای من دارد٬‌صبح‌ها که از خواب بیدار می‌شوم٬ پنجره را که می‌بینم به من می‌گوید٬ بلند شو٬ زیاد طول نمی‌کشد خودت را از همین‌جا پرت کن پایین. بعدش همه چیز تمام می‌شود. بعد از آن برای هیچ‌چیز نباید تلاش کنی.تمام.

می‌گوید یک‌بار بدون هیچ فکر وسط اتوبان بایست. زیاد زجر نمی‌کشی٬ فقط شوک ناشی از ضربه است.

می‌خواهم که چه بشود را از ذهنم پرت کنم بیرون.

نمی‌شود.

نیاز

آیدا — Thu, 24 Nov 2011 17:08:11 GMT

نوجوان که بودم کتابی در خانه داشتیم به اسم « سوپ مرغ برای روح نوجوانان»٬ در آن داستان‌هایی بود که مردم از تجربه‌هایی که در دوران نوجوانی داشته‌اند نوشته بودند. در آن کتاب نویسندهء یکی از داستان‌ها از وقتی که مادرش باردار شده بود به نظرش آدم‌های باردار بیش‌تری در مقابلش ظاهر می‌شدند. نویسنده‌ می‌گفت که قبل از اینکه مادرش باردار شود اصلا آدم‌های باردار به چشمش نمی‌آمدند.

مدتی‌ است که احساس می‌کنم در زندگیم یک دوست‌پسر کم دارم٬ احتمالا از همان زمانی که این فکر در ذهنم پدید آمده همه‌ جا پر از زوج است. دانشگاه٬ خیابان٬ مترو و تمام مکان‌‌های دیگری که از آنها می‌گذرم. انگار آدمهای تنها را جمع کرده‌اند و در دریا ریخته‌اند. یا از دیدرس من دورشان کرده‌اند. قبل از پدید آمدن این احساس فکر می‌کنم اطرافم آدم‌های تنهایی هم وجود داشتند.

کتاب این‌ روز‌های من شب‌های روشن داستایفسکی است.

چهارده سالگی

آیدا — Fri, 18 Nov 2011 12:08:19 GMT

پرم از حرف‌هایی که برایم پر از غصه هستند٬ شبیه غصه‌های چهارده سالگی٬ انگار از چهاده‌ سالگی همین‌طور با من جلو آمده‌٬ شاید جایی در چهارده‌سالگی‌ام بوده که باید این غصه‌ها را همانجا می‌گذاشتم و می‌رفتم ولی فراموش کردم.

این‌ روزها همان غصه‌ها هر لحظه مرا می‌ترسانند٬ یکی از ترس‌هایم این است که نکند ناگهان به سرم بزند و خودم را بکشم٬ نکند قبل از این که مترو برسد خودم را روی ریل پرت کنم٬ مثل آناکارنینا٬ یا نکند یکی از همین روزها وقتی وارد اتاقم شدم در را ببندم٬پنجره را باز کنم و خودم را پرت کنم.

می‌دانم از زندگیم کدام بخش‌هایش را دوست ندارم٬ می‌دانم برای تغییرشان باید چه‌کار کنم٬ ولی خواسته‌هایم آن‌قدر برایم مهم نیستند که برایشان بجنگم٬ مردن را ترجیح می‌دهم.

کاش چهازده‌سالگی‌ام تمام می‌شد٬کاش من را ول می‌کرد و می‌رفت دنبال زندگی‌ خودش٬برمی‌گشت همانجا که تمام شده...